Omhelzing

Ik begeleid twee grootouders naar de plek waar ze op hun kleinzoon wachten als hij uit school komt. Zij staan daar, stralend bij de eerste keer dat ze hem de deur van school uit zijn komen. En terwijl ik terug loop naar het plein, voel ik twee armen om me heen. Een gemeende  omhelzing van jou, een meisje uit groep 5. Ik kijk naar beneden en zie je staan, dicht tegen me aan. Ik kan merken dat je vrolijk bent nu. Dat was vandaag ook anders.

Je zat boven aan de trap. De pauze was niet zo leuk geweest, en de drukte om je heen bij het naar binnen gaan, was even te veel. En je weet heus wel dat op een gegeven moment de klas weer in moet. Maar het is nog even te veel. De eerste stap is moeilijk om te zetten.

Je klemde stevig je knieën vast, hoog tegen je lijf getrokken. Ze gaven je bescherming, steun, warmte. Met je hoofd steunend op je benen – je neus wordt een ietsje platgedrukt – keek je door de grote hal. Je juf had al even met je gepraat. Aan een kleine blik had je genoeg. Je mocht even blijven zitten. Maar de eerste bleef moeilijk om te zetten.

Mijn uitgestoken hand nam je aan. Het contact was er, en we liepen samen naar de klas. Je had niet door, dat ik even knipoogde naar je juf.

Jij was weer terug in je eigen groep. Een fijne warme omhelzing volgde.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Overpeinzingen, Pedagogische tact en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s