Golven

Het zijn van die berichten, die heel wat losmaken. Het Algemeen Dagblad berichtte over een leraar, die geschorst zou zijn omdat hij de arm van een jongen had vastgepakt. De leraar had ingegrepen in een pestsituatie. Inderdaad, geschorst zou zijn. Want uiteindelijk bleek het niet waar te zijn. Vandaag gaf de openbare basisschool West een persbericht uit, waarin ze duidelijkheid gaven over de gang van zaken.

De vork blijkt toch wel anders in de steel. De golven van verontwaardiging die door Nederland raasden, zijn ontstaan door iets wat niet klopt. Het laat op deze manier eens te meer zien hoe belangrijk het is om informatie dubbel te checken. Ik heb me zelf er ook schuldig aan gemaakt, door het bericht op Twitter te delen. Erger vind ik het eigenlijk hoe er gereageerd wordt over de jongens die gepest zouden hebben. Zonder hier van de hoed of de rand te weten, wordt hier over kinderen geoordeeld. Hard aanpakken is dan nog een van de mildere oordelen die uitgesproken wordt.

hrm-in-het-onderwijs-verbondenheid-2De jongens moesten maar verwijderd worden. Dat klinkt stevig, daadkrachtig, maar wat los je daarmee op? Natuurlijk mag er niet gepest worden, en is het oneerlijk als kerels van een jaar of vijftien kinderen van negen gaan plagen. Een stevige reprimande is dan ook wel logisch, dat zou ik waarschijnlijk ook wel doen. Maar het volledig ontkoppelen van kinderen en jongeren zal averechts werken.

Een voorbeeld. Ons schoolplein is erg in trek bij onze kinderen. Het is ook erg in trek bij kinderen uit de buurt. Zo speelt er, samen met een leerling uit mijn klas, een jochie uit de buurt wel eens op het plein. Laten we hem Jim noemen. Jim heeft het niet makkelijk thuis, zo vertelde de leerling uit mijn klas me wel eens. En toen Jim vlak na schooltijd op ons plein speelde, werd hij verwijderd van het plein. Hij had daar in principe ook niks te zoeken. Het plein was op dat moment bedoeld voor de buitenschoolse opvang. Jim werd echter zo boos, dat uiteindelijk de politie er bij kwam.

De dag erna hebben we het met de klas er ook gehad. Een aantal kinderen had het gezien. En terwijl dit gesprek duurde, werd het verhaal groter. En hoe groter het verhaal werd, hoe meer ik voelde dat mijn klas zich verwijderde van ‘die jongen’.

Zo makkelijk als het daar ging, lijkt het ook te gaan met ‘die pestkoppen’ uit het verhaal. Zo makkelijk werd er geoordeeld over de directeur, die zijn leerkracht niet steunde. Maar die oordelen zijn gebaseerd op een stukje informatie. De rest lag onder water, onzichtbaar onder de woeste golven van emotie. En wanneer die de overhand heeft, raakt je blik vertroebeld en is het lastig om zuiver te oordelen.

Mijn klas kwam uiteindelijk terug bij ‘die jongen’. Dat gebeurde toen ik heel bewust zijn naam noemde. Dat gebeurde toen ik heel bewust Daniel, zijn vriendje, onze klasgenoot, liet vertellen wat hij wist over de thuissituatie. Het maakte voor de kinderen duidelijk dat er achter het verhaal van ‘die jongen’, die schoppend, krabbend, bijtend en spugend van het plein verwijderd werd, veel meer zat dan aan de oppervlakte duidelijk was. Door die kleine stap met kinderen te zetten, konden zij hun oordeel bijstellen. Zullen wij, als volwassen mensen, dat ook proberen te doen?

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in In de klas, Onderwijs en media, Overpeinzingen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Golven

  1. Helaas zijn volwassen mensen ook niet altijd volwassen… Maar ik zou dat inderdaad een goede stap vinden 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s