Een paar stapjes verder

Na het lezen van “Ik de leraar” heb ik een blog geschreven over mijn twijfels en gedachten. Ik heb dit ook met de kinderen uit de klas gedeeld. En na die maandag, waarin dingen niet liepen zoals ik het me voorgesteld had, ging het beter.

Ik moet daarbij ook wel eerlijk zeggen, dat het niet ging zoals ik me voorgesteld had. Ik had gedacht dat de groep op een ordelijke wijze aan het werk zou gaan. Precies zoals ik dat voor ogen had. Rustig, organisch, betrokken, vol enthousiasme en leergierigheid. Maar dat viel tegen. Die tegenvaller gold vooral voor mij. Want als ik nu terugblik op hoe er in de afgelopen twee weken gewerkt is, realiseer ik me dat dat niet veel verschilde van die ene maandag.

Het had voor een groot deel te maken met mijn start van de dinsdag. Ik legde aan de kinderen voor, dat ik geen fijn gevoel had over gehouden aan de maandag. Dat ik ze ruimte had gegeven, gelijk aan het begin van de dag. Dat ik gemerkt had dat ik veel had moeten sturen, draaien, zuchten en steunen. Dat ik het idee had dat ik vooral aan het mopperen en brommen was geweest. En dat ik dacht dat de groep dat niet als prettig had ervaren. Dit werd door de groep beaamd. “Je was inderdaad een flinke brompot, meester” kreeg ik terug. Stevige feedback, maar wel heel eerlijk. Dat waardeer ik, als kinderen me het op die manier terug durven te geven.

lopenGezamenlijk hebben we afgesproken om goed op elkaar en onszelf te letten. In de klas staat een klankschaal, die ik gebruik als stiltesignaal. Het geluid daarvan zingt op een prettige manier rond, blijft lang hangen en nodigt uit tot stilte. Toch bleek het lastig voor kinderen, zeker als je lekker aan het werk bent, om op tijd te reageren. In een gesprek kwamen we wel tot de conclusie dat dat nodig was. De klankschaal, met zijn warme geluid, is een teken dat er iets belangrijk is. Een wisseling van activiteit, een teken dat we te veel lawaai maken, een moment waarop iemand iets wil zeggen. Het is een gezamenlijk teken, een ankerpunt zou ik haast willen zeggen, waarmee we onze dag omkaderen. Als dat belangrijke kader niet gebruikt wordt, is het lastig om structuur aan te brengen in de dag. De drie R’en rust, reinheid en regelmaat mogen dan oud zijn, ze zijn echt nog wel bruikbaar.

Met het duidelijk herintroduceren van de klankschaal waren we er nog niet. Het was ook de bedoeling om daar winst uit te halen. Ik nam mezelf daarbij voor om kinderen die snel reageerden te noemen, als voorbeeld voor de anderen. De reflex om degene te noemen die minder snel reageerde, moest ik bedwingen. Toch bleek dat niet altijd afdoende. Door tussen de activiteiten door iemand erop te wijzen, dat hij of zij  niet snel reageerde, werd dit beter. Als groep werden we het er ook over eens dat een balans door de dag heen, van stilte en geluid, van beweging en rust, van opperste concentratie tot even los, erg belangrijk.

Het loslaten waar Marcel over schreef, was dus ook nodig. En daar zit denk ik het belangrijkste onderdeel. Ik neem nu duidelijk met kinderen de dag door. Het dagrooster hangt op het bord. We bespreken het, maar weten allemaal dat het niet heilig is. We weten dat de balans er is aan het eind van de dag. En door aan het eind van de ochtend en middag dit samen te bekijken, wordt het ook zichtbaar. Door met twee kleuren te werken, voor momenten van samenwerking en momenten van helemaal zelf, merken we dat er veel tijd is om samen iets te doen. Dat wordt gewaardeerd door de kinderen. Een paar jongens merkte op dat de momenten van samenwerking zelfs talrijker waren. “Dat hadden we niet eens zo in de gaten. Best tof eigenlijk”.

Waar de leerlingen door kregen, dat ze meer ruimte hadden dan ze dachten, merkte ik dat ik best meer kon beperken. En dat laatste bedoel ik niet negatief. Door in eerste instantie de paaltje heel duidelijk neer te zetten, werd het speelveld duidelijk. Dat maakte dat ik kon genieten van het spel met kinderen, de lessen en de dag. Vanaf die maandag, waarin dingen niet liepen zoals ik me voorgesteld had, hebben we stapjes gemaakt. Het verschilde niet veel van die ene maandag. Ik had mijn zaken beter in mijn hoofd zitten. Ik had bedacht welke stappen ik ging zetten om met de klas verder te komen. Tijd om een nieuwe paaltje te slaan en de volgende stappen te bedenken.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Column, In de klas, Overpeinzingen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s