over de volle klas

Vanuit Den Haag komt er geen wettelijk maximum aan het aantal leerlingen in een klas. Dat werd gisteren bekend gemaakt door Sander Dekker. Dat geeft in ieder geval duidelijkheid. Het NOS journaal wijdde er in het journaal van 8 uur een item aan. Welgeteld 1 minuut en 53 seconden duurt het. “Volgens wetenschappers leidt de kwaliteit van het onderwijs niet onder grote klassen” wordt gemeld. Er is onderzoek gedaan en dan blijkt dat het voor de prestaties van leerlingen pas echt iets uit maakt als je de klassen heel klein maakt.

Fair enough, ik neem aan dat de onderzoeken allemaal netjes en goed zijn uitgevoerd. En ik kan me ook voorstellen dat het met de te meten opbrengsten van leerlingen wel goed komt, of je nu 22, 24 of 29 kinderen in de klas.

Maar daarmee reduceer je kwalitatief goed onderwijs tot de zo veel genoemde opbrengsten op taal en rekenen. Dat zijn immers de prestaties die gemeten worden. Dat zijn de cijfers waar mee geschermd wordt, in de media en voor de microfoons in de Tweede Kamer. “Scholen krijgen meer geld om de klassen kleiner te maken”. Dat zal zo zijn, maar er worden aan scholen alleen verplichtingen opgelegd over de hoeveelheid vloeroppervlak die je per leerling hebt. En of je daar nu een kopieerhok of lokaal van maakt, doet niet ter zake.

Ook vind ik het raar dat het voor de kwaliteit van de kinderopvang blijkbaar wel nodig is om een maximaal aantal kinderen per begeleider te hebben. Via de site 1Ratio kun je uitrekenen hoeveel beroepskrachten er bij een bepaald aantal leerlingen werkzaam moet zijn. Ik heb 29 kinderen in mijn klas, een groep 5. Leerlingen van 8 en 9 jaar. Dat aantal kan ik bij de keuze “4 tot 8 jarigen” op de site niet eens invullen! En als ik dat doe bij “8 tot 13 jarigen”, blijkt dat er drie volwassnenen, waarvan minimaal twee beroepskrachten aanwezig moeten zijn.

De kwaliteit van de leraar moet doorslaggevend zijn. Maar dat wordt op deze manier wel erg moeilijk gemaakt. Onderwijs is meer dan alleen taal en rekenen. Het is ook meer dan taal, rekenen, wereldorientatie, creatief denken, handvaardigheid en gymnastiek. Het is ook het leren omgaan met een groep. Het is het ontdekken van jezelf, met je talenten, uitdagingen en tekortkomingen. Het is het ontdekken van het gezamenlijke spel van het leven. Het spel waarin je struikelt, voor mooie vergezichten komt te staan en de wereld mag gaan ontdekken. Maar bovenal is het de tijd waarin je gezien wordt. Door je ouders, je klasgenoten en je leraar.

Onderzoeken naar de grootte van klassen focussen op de prestaties. Maar ze kijken niet naar de randzaken. De ervaren werkdruk. De hoeveelheid administratie die er komt. Het ziekteverzuim onder leraren. De uitval onder leerlingen. De ouders die hun kind in een klas van 30 leerlingen zien.

Het spreekwoord luidt, door de bomen het bos niet meer zien. Het zou toch te erg zijn als we door de leerlingen het onderwijs niet meer zien.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Onderwijs en media, Onderwijs en overheid, Overpeinzingen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s