Wachtwoord geweigerd

Vandaag zat het boek “Ik, de leraar” in de bus. Marcel van Herpen heeft een manifest geschreven, waarmee hij leraren oproept om zelf verandering te weeg te brengen in het onderwijs. Een ander kan namelijk jouw deel daarin doen. Met hulp van veel persoonlijke anekdotes, en verhalen uit de trajecten Pedagogische Tact en Pedagogisch Leiderschap, maakt hij duidelijk hoe dit vorm kan krijgen. Kern van zijn verhaal is, dat je echt contact moet maken met leerlingen. Je moet een pedagogische relatie met ze aangaan en de wil om hebben om ze te leren kennen. Al lezend gaan mijn gedachten terug naar een moment met Mesut, een leerling uit mijn klas.

Om de resultaten rond rekenen op een hoger niveau te krijgen, is Rekentuin aangeschaft. Een webbased, adaptief rekenprogramma waarmee de basisvaardigheden geoefend kunnen worden. Mooie zinnen voor een reclame campagne, dat zeker. Maar het is te zien aan de kinderen dat zij het ook leuk vinden om te oefenen. Het is nieuw, ziet er speels uit en na een tijdje zijn de vragen goed aangepast aan jouw zone van naaste ontwikkeling. Er is alleen een jongen uit mijn klas, die stelselmatig weigert om in te loggen op Rekentuin. Mesut. Hij doet het simpelweg niet. En juist hij heeft dit nodig.

Mesuts ouders komen uit Turkije, zijn moslim en praten gebrekkig Nederlands. Mesut zelf is ietwat teruggetrokken. Een lieve jongen, stil in de klas en laat zich zien wanneer hij dat wil. Sinds dit jaar heeft hij een paar goede vrienden in de klas. Echte vrienden die met hem spelen en hem niet als nummer vier nodig hebben. Hij begint op te bloeien en langzaam betere resultaten te halen. Rekenen is zijn sterke kant, en met Rekentuin kan hij er nog beter in worden. Maar wat ik ook doe, wat ik vraag of zeg, hij doet het simpelweg niet. Mesut logt niet in op Rekentuin.

En ik heb het nog wel makkelijk voor hem gemaakt. De lijst met wachtwoorden is uitgeprint en ligt bij de computers. Andere kinderen bieden aan hem te helpen. Ik zeg het hem. Maar Mesut logt niet in. Vertwijfeld pak ik het A4-tje met wachtwoorden nog maar eens, en werp er een blik op

“Krijg nou … zou het soms … wacht eens” vormen zich meerdere zinnen in mijn hoofd. Ik roep Mesut er nog eens bij. Ik vraag hem opnieuw, wat hem tegenhoudt in te loggen op Rekentuin. Hij schudt eigenlijk gelijk zijn hoofd, maar ziet dan dat ik de wachtwoorden in mijn hand houd. “Dat komt daardoor”, bevestigt hij mijn vermoedens. “Maar waarom heb je dat dan niet gezegd, jongen”.

“Ik was bang, jij vindt dat stom”. Nu vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Ik leg Mesut dat ik zijn wachtwoord kan veranderen. Hij kiest voor auto10, in plaats van varken90. Het oude wachtwoord werd geweigerd, het nieuwe wordt geaccepteerd.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Column, In de klas en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Wachtwoord geweigerd

  1. sannetje1993 zegt:

    Wat goed dat je dat gezien hebt, dat geeft toch aan dat je jouw leerlingen goed kent. Dat zoiets kleins, toch zoveel teweeg kan brengen bij een kind. Dat hij aangeeft dat je ook over zulke dingen na moet denken. Bij mij komt nu het idee naar boven om samen met de kinderen wachtwoorden te maken, dan leer je ze ook weer beter kennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s