Kopiëren?

Een Ricoh. Dat is het merk van ons kopieerapparaat. Glasplaat met toplader, paar lades voor papier en achter een klep zitten vier bussen met toner. Geel, rood, blauw en natuurlijk het onmisbare zwart.

Het complete apparaat is eigenlijk onmisbaar. Het is een van de constante factoren in het leven van een leerkracht. Naast koffie uiteraard. Het is zelfs zo onmisbaar, dat leraren zich onthand voelen, als er niet gekopieerd kan worden. Soms begeeft hij het daadwerkelijk, maar vaker is of de toner op, of moet het papier bijgevuld worden. Vreemd, hoe volwassen soms volkomen hulpeloos afwachten tot er actie ondernomen wordt door een ander, bij voorkeur de conciërge of een (vaak mannelijke) collega. “Ik weet echt niet hoe dit moet”. Dat kan zo zijn, maar door het niet te doen, ga je het ook nooit leren. Bovendien is het niet moeilijk. Het schermpje van het kopieerapparaat geeft stap voor stap aan wat je moet doen, en ook op de doos van de toner staat dit aangegeven. Simpele tekeningen, genummerd en herkenbaar voor iedereen.

Vandaag stond ik met een collega bij onze Ricoh. Hij weigerde dienst, we kwamen er niet achter waarom maar een simpel geval van ‘aan-en-uit’ zetten was voldoende. Er bleek nog papier achtergebleven te zijn in de machine. Na dit eruit gehaald te hebben (met hulp van dit handige schermpje) was ons beestje weer in bedrijf. “Grappig eigenlijk. We verwachten wel van kinderen om zelf initiatief te nemen, maar als het kopieerapparaat niet werkt, doen we dat zelf niet”, zei mijn collega. Ze liep daarna met haar stapel Nieuwsbegripteksten naar haar klas.

Ik bleef er over denken. Is het inderdaad zo, dat we zelf het initiatief niet nemen als we iets niet kunnen? Als we dingen niet beheersen, laten we het er dan maar bij zitten? Of ondernemen we wel actie? Van kinderen verwachten we misschien soms wel initiatief, dat redelijkerwijs nog niet van ze verwacht kan worden. Kinderen kunnen meer dan je denkt, maar bepaalde zaken zijn lastig op te lossen. Maar bij praktische dingen, zoals het pakken van boeken, slijpen van potloden, organiseren van een kring in de klas of het vegen van de ruimte gaan we er snel vanuit dat kinderen dat wel kunnen.

Waar je vrijheid en verantwoordelijkheid geeft, is er ruimte voor de ander om autonoom te handelen. Maar dat betekent in mijn ogen dat leraren dit zelf ook moeten doen. Niet alleen vertellen in de klas, maar ook er naar handelen in je dagelijkse praktijk. Het voelt bijna oneerlijk om van kinderen te verwachten dat ze zelf hun potlood pakken, of met hulp van picto’s de klas netjes op te ruimen, als je zelf niet de handen uit de mouwen steekt om een bus met toner te vervangen. Goed voorbeeld doet goed volgen luidt het spreekwoord. En net als een kopieerapparaat is een goed voorbeeld, in doen en denken, onmisbaar.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in In de klas, Overpeinzingen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s