Anti-pestwet …

Ik heb eerder een blogje gemaakt over pesten, de plannen van Sander Dekker om dit tegen te gaan en hoe ik hier tegen aan kijk. Sinds een kleine week is concreet duidelijk wat er gaat gebeuren. Wettelijk gaat vastgelegd worden dat scholen pesten tegen moeten gaan. Er komen effectieve programma’s, waar je als school dan een keuze uit moet maken. Op deze manier kan pesten teruggedrongen worden.

Zoals met elk plan van de regering zijn er mensen blij of minder blij. In de Kamer is (als vanzelfsprekend zou ik bijna zeggen) brede steun. Als gekozen volksvertegenwoordiger zou je wel gek zijn om te zeggen dat je het er niet mee eens bent. De AOb is echter minder te spreken over de plannen.

En om eerlijk te zijn, zit ik wel een beetje in diezelfde hoek. Dekker zegt “Er is duidelijk aandacht nodig voor pesten en sociale veiligheid op scholen. Scholen doen soms maar wat als het om pesten gaat. Er gaat veel energie verloren met anti-pestprogramma’s waarvan zeer de vraag is of ze nut hebben.” Ik heb grote vraagtekens bij de aanpak zoals Dekker die nu voorstaat. Gaat het echt werken om in de wet te verplichten een evidence-based aanpak te gebruiken?  Is er niet veel meer nodig dan aandacht op scholen?

Ik denk dat de discussie breder zal moeten. Als samenleving moet je je waarden durven uitspreken en die gebruiken om je leven vorm te geven. Dit laat zich niet afdwingen door middel van wetten. Een samenleving waarin iedereen zijn eigen plek heeft, maar ook gezien wordt, is niet per decreet af te vaardigen. Het vereist hard werken van alle mensen. Je moet elkaar gaan ontmoeten, een relatie durven aangaan. En daar zijn geen grote middelen voor nodig. Verhalen vertellen in de klas, waarin je de diversiteit in het leven duidelijk maakt is genoeg.

Zo heb ik in mijn groep een bedachte situatie op het plein verteld, waarin een kind alleen buiten kwam te staan. Hij zou gaan spelen, met twee vriendjes. Maar zijn handschoenen was hij vergeten, dus die haalde hij binnen op. Toen hij terugkwam, en bij de deur zijn vriendjes zocht, waren die weg. Ze hadden zich verstopt. Na goed zoeken zag hij ze achter de klimmuur. Maar eenmaal daar gekomen, waren ze opnieuw weg. Nu zaten ze achter het klimtoestel. Het jochie voelde zich erg alleen gelaten. Werd hij nu gepest?

Zijn vriendjes hadden de lol van hun leven achter de klimmuur. Ja, dit was best een leuk grapje. Ze zagen hem kijken toen hij opnieuw de deur uitkwam. Het was koud om daar te wachten, maar toen ze samen bedachten om zich te verstoppen, kregen ze het warm van het rennen en de spanning. Oh jee, ze zijn gezien! Snel, snel, snel, een nieuw plekje zoeken! Is dit niet een geweldige grap?

Je kunt het niet echt evidence based noemen. Maar het vertellen van dit verhaaltje maakte, voor dat moment, mijn kinderen duidelijk dat niet alles is wat het lijkt. Iemand kan zich gekwetst voelen, waar dit de intentie van de ander niet is. Het gesprek daarover aangaan, en kinderen de ruimte geven om het perspectief van elkaar te blijven zien, is nodig. Dat zet meer zoden aan de dijk, dan een contract over hoe je om moet gaan met elkaar op school.

Waarden kunnen mensen verbinden, wetten niet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in In de klas, Overpeinzingen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s